COLUMN HENK

FAMILIEGEVOEL

Als kind had ik niet zo veel op met de bloemenwinkel van mijn ouders en ik dacht ook zeker te weten dat ik nooit in hun voetsporen zou treden. Het was altijd maar werken, werken, 6/7 dagen in de week en te weinig tijd voor familiemomentjes vond ik. Daarom keek ik als kind altijd enorm uit naar onze (zomer)vakanties want ondanks het feit dat we het niet echt breed hadden gingen we in de zomer wel met het hele gezin twee of drie weken weg en dan was er wel tijd voor elkaar. Meestal gingen we (mijn moeder, mijn zus en kleine Henk) vooruit en kwam papa een week later met de auto, hij durfde de winkel niet te lang alleen te laten. De favoriete bestemming van de familie Teunissen was het Lago di Garda oftewel het Gardameer in Noord-Italië. We hebben in diverse plaatsjes rond het meer verbleven, van Riva tot Garda en ik weet daar nog steeds de mooiste plekjes, (en de lekkerste ijssalons).


Zo’n jaar of 10 geleden zijn we nog eens terug geweest met ons gezin en eigenlijk was er maar weinig veranderd in 40 jaar. Ik heb zoveel happy memories overgehouden aan die vakanties met mijn zus, mijn vader en moeder. We verbleven vaak in van die simpele, kleine familiehotelletjes waar iedereen mee hielp in de zaak van jong tot oud, vader, moeder, soms nog een broer en oma en opa en dan ook de kinderen nog, want ze hadden alle handjes nodig in de zomer. Alle maaltijden waren inbegrepen en lunch en diner werden op vaste tijden gereserveerd. Elke klant/gezin had zijn eigen vaste tafel in het restaurant en kort voor etenstijd stonden de gasten dan al te wachten voor de deur van het restaurant. We gingen nooit naar een camping want mijn moeder had een bloedhekel aan kamperen. “Als ik in een tent moet kruipen blijf ik liever thuis”, zei ze altijd. Wat me vooral is bijgebleven is die familiaire sfeer van die hotelletjes, binnen no time kende je het hele gezin van de uitbater en natuurlijk genoten we van het lekkere Italiaanse eten. Zowel ‘s middags als ‘s avonds werd er uitgebreid warm gegeten, inclusief pasta, en werd alles, wel drie gangen, op wit linnen uitgeserveerd. Wij vonden dat natuurlijk heel luxe. Op de fles wijn die je bestelde kwam je naam te staan en die werd dan bewaard tot de volgende maaltijd, tenminste, als er nog wat inzat. Mijn ouders waren echter niet van die innemers, dus werd er zuinig met de wijn omgesprongen.


Zomers kan het in Noord-Italië af en toe flink spoken en als het even minder weer was gingen we dagjes toeren, rond het meer of naar Venetië of Verona. Ik heb fijne herinneringen aan Verona, het is een mooie, oude compacte stad met in het hart de wereldberoemde Arena, het amfitheater, waar ze zomers prachtige operavoorstellingen geven in de open lucht. Zelfs voor kinderen is dat een belevenis al duren sommige opera’s wel wat lang. De onverkochte kaartjes voor dezelfde avond kon je dan ‘s middags met korting kopen in een kiosk op het plein voor de Arena. Ik zie het nog zo voor me en tegenover de Arena waren allemaal terrasjes en daar mochten we dan soms wat drinken als we dorstig of moe waren. Eenmaal binnen in de Arena kon je kussentjes huren om op te zitten, want je zat op een stenen rand, alleen de dure plaatsen vooraan hadden echte stoeltjes en die zagen er in mijn herinnering heel sjiek uit. Het waren altijd bijzondere weken en met ons hele gezin vakantie vieren is voor ons ook nu nog steeds de ultieme vakantie.